Współczynniki wyrównawcze (redukcyjne) LAF lub Rm

Tematykę stosowania mieszkaniowych liczników ciepła i współczynników wyrównawczych zwanych także redukcyjnymi LAF lub Rm regulują przede wszystkim 2 niżej wymienione akty prawne:

   – zgodnie z § 135 punkt 2.1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.), w budynkach z instalacją ogrzewczą wodną zasilaną z sieci ciepłowniczej powinny znajdować się urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań w budynku.

   – zgodnie z art. 45a Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. – Prawo Energetyczne w przypadku rozliczania kosztów zakupu ciepła na potrzeby c.o. z użyciem ciepłomierzy lokalowych lub podzielników, należy stosować współczynniki wyrównawcze wynikające z położenia lokalu w bryle budynku.

W związku z powyższym, wprowadzenie systemu indywidualnego rozliczania kosztów związanych z dostawą ciepła na potrzeby c.o. wiąże się z koniecznością skorygowania niekorzystnego pod względem energetycznym usytuowania niektórych mieszkań w bryle budynku w taki sposób, aby wyeliminować wpływ lokalizacji mieszkania na koszty związane z jego ogrzaniem. Dotyczy to przede wszystkim mieszkań usytuowanych na parterze, na ostatniej kondygnacji oraz przylegających do ścian szczytowych i dylatacji.

W praktyce korekta taka realizowana jest poprzez odpowiednie współczynniki zmniejszające, przez które mnożone są wartości odczytane z podzielników kosztów. I tak przykładowo w przypadku zastosowania współczynnika równego 0,8 do końcowego rozliczania uwzględnione zostanie tylko 80% wartości odczytanej z podzielnika kosztów. Każdemu z lokali w budynku przyporządkowany jest indywidualny współczynnik LAF lub Rm.

Istnieją 3 podstawowe metody wyznaczania współczynników korekcyjnych:

   1. metoda polegająca na doborze współczynników LAF z tabelki opracowanej przez COBRTI „Instal”.
W zależności od daty oddania budynku do eksploatacji i stopnia jego ocieplenia mamy do wyboru następujące zestawy współczynników: 0,7; 0,8; 0,9 i 1,0 lub 0,8; 0,9 i 1,0, które przyporządkowujemy poszczególnym mieszkaniom w zależności od ich usytuowania

   2. metoda polegająca na ustaleniu współczynników korekcyjnych w zależności od mocy grzejników w poszczególnych lokalach

  3. metoda polegająca na obliczeniu współczynników korekcyjnych Rm, przy wykorzystaniu zapotrzebowania na moc cieplną poszczególnych pomieszczeń, z wykorzystaniem obliczeń cieplnych, uwzględniających dla każdego lokalu strukturę przegród zewnętrznych (ścian, stropów, okien, drzwi itp.).

Pierwotnie wykorzystywane były wyłącznie metody nr 1. lub 2. Obecnie jednak, w związku z rozwojem komputerowych technik obliczeniowych, w coraz większej liczbie budynków odchodzi się od tych metod i dokonuje korekty współczynników poprzez zastosowanie metody nr 3., która dysponuje pełnym zakresem współczynników (w praktyce od 0,20 do 1,00 z krokiem co 0,01).

Istnieją dwa warianty stosowania metody nr 3. – przy pierwszej z nich, w strefie klimatycznej Warszawy, do obliczeń przyjmowana jest temperatura zewnętrzna -200C, tak jak przy obliczeniach mocy grzejników, jednak wyniki bliższe rzeczywistym osiągnąć można stosując do obliczeń temperaturę zewnętrzną 00C, jako najbliższą średniej temperaturze w sezonie grzewczym. Dlatego, proponujemy wykonanie obliczeń współczynników wyrównawczych Rm przyjmując średnią temperaturę zewnętrzną 00C.

FEBES Filip Bańkowski, ul. Barcelońska 9/7, 02-762 Warszawa,

tel. 608-681-856, febes@febes.pl